Bir ülkenin kaderi, mermer meclis salonlarındaki o yüksek sesli nutuklarda yazılmaz. Bazen unutulmuş bir okulun sessiz koridorunda, yalnız bir öğretmenin masasında; bazen de hakkı yenildiğinde bile içindeki dengeyi bozmayan bir insanın dingin vicdanında yazılır. Dışarıda gördüğümüz her şey, yalnızca içeridekinin bir yansımasıdır. Bir ülke, kurumlardan ya da sokaklardan çok önce, insanın kendi iç dünyasında değişmeye başlar. Nehir önce kaynağında berraklaşır, sonra vadile

Sevgili öğrencilerim, Yarın sadece bir sınava girmeyeceksiniz. Yıllardır verdiğiniz emeğin, gösterdiğiniz sabrın ve vazgeçmeden attığınız adımların karşılığını görmek için bir yolculuğa çıkacaksınız. Bu yolculuğun sonunda alacağınız puan önemli olabilir, fakat sizin değerinizi belirleyen şey asla bir sınav sonucu değildir. Her birinizin içinde keşfedilmeyi bekleyen ayrı bir ışık, ayrı bir yetenek ve ayrı bir hikâye var. LGS sadece bu uzun hikâyenin küçük bir sayfasıdır.

Kullanılmadığın Gün Yalnız Kalırsın İnsan bazı yalnızlıkları kalabalıkların içinde yaşar. Herkes oradadır ama kimse gerçekten seninle değildir. Çünkü sen, orada bir insan olarak değil; bir işlev olarak bulunuyorsundur. · Konuşan değil, dinleyen. · Yüklenen değil, taşıyan. · Sorulan değil, çözen. Uzun süre bunun farkına varmazsın. Çünkü sana öğretilen şudur: · Sevgi fedakârlıktır. · Anlamak erdemdir. · Dayanmak güçtür. Ve sen güçlü olmaya

Ayhan’ın hayatı, bir dönemin en parlak bilim insanlarından biri olarak başlamıştı. Annesiyle olan ilişkisi, hayatı boyunca üzerinde büyük...

Hatay’ın sabahı hüzünle uyanırken, Gökyüzü usulca ağladı, Bin yıllık medeniyetin üstüne ince bir sızıyla düştü yaşlar. Toprak titredi,...

Soruyorlar, "Nasılsın?" Nasılsın demek kolay, Lakin hangi kelime sığar bir ömrün hikâyesine? Zaman, bana acının bir muallim, ...

Hakan, doğduğundan beri aynı mahallede yaşıyordu. Üç katlı eski bir apartmanın giriş katında… Babası işçi emeklisi, annesi ev hanımıydı....

Adı Cemre'ydi, ama kimse onu ismiyle çağırmazdı. Babaannesi "Küçük kız," derdi, öğretmeni "Evladım." Mahalledeki çocuklar ise ya hiç...

Ben, ismi cismi olmayan biri. Hangi mahallede doğduğumu, hangi anne babanın çocuğu olduğumu bilmem. Bir ağaç yaprağını nasıl unutursa...

Bizim Kamil var ya, hani şu mahallede herkesi peşinden koşturan çocuk. Daldan dala atlar, aklından geçenleri kimse tutamaz. Ama bir de...

Köy okuluna, yeni taşınan çocuğun adını kimse öğrenemedi. Ne zaman sınıfa girse, hep bir çekingenlik, hep bir köşeye sinmişlik... Oysa...

Ali, sınıfta son sırada otururdu. Gözleri tahtadaki sayılara her bakışında biraz daha ağırlaşır, beyni sanki bu dünyadan başka bir yerde, karanlık bir boşluğa doğru çekilirdi. Sayılar... Herkesin bu kadar kolay anladığı şeyler nasıl olur da ona bu kadar yabancı gelebilirdi? Matematik onun için sadece bir ders değildi. Matematik, kaçamayacağı bir zindandı. Öğretmen her defasında tahtaya kalkmasını istediğinde, kalbinin derinliklerinde bir boşluk açılır, içine düşerdi. O boşluk

Selim, sıradan bir kasabada, sıradan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Ama o hiçbir zaman sıradan olmadı. Çocukken bile, diğer...